W każdym razie z Heroskiem mam naprawdę miłe wspomnienia, setki godzin w to grałem i nie wiem czy żałuję.. może troszeczkę, ale wiem, że i tak bym tego czasu inaczej niż na gry komputerowe nie przeznaczył. Więc chyba ośmielę się powiedzieć, że nie żałuję żadnej gry w herosków. Przydatną informacją będzie chyba to, że możemy grać z powodzeniem z innymi graczami w trybie multiplayer. Czy to na jednym czy na dwóch komputerach – nie robi różnicy.

Nawet na dziesięciu możemy grać, obojętne to jest. Ale fajniej gra się, gdy nie widzimy rozwoju przeciwnika i rozmieszczzenia jego bohaterów. Głupio, szczególnie, gdy gramy przeciwko sobie. Wtedy jedynym aspektem gry kierującym wynikiem jest jedna, czasami kilka bitew. Wygrywamy bitwę z głównym bohaterem – wygrywamy scenariusz. I odwrotnie. Nie możemy w ten sposób pobawić się w taktykę, wysyłać tu i tu bohaterów, kombinować. Niestety..

Za bardzo gra przypominała mi Etherlords 2, a tej gry nienawidziłem ze szczerego serca. Dlaczego – nie mam pojęcia, ale generalnie mapa świata w obu tych grach mnie wręcz odpychała. Co z bitwą? No cóż, szachownica, którą dali zamiast „standardowej” mapy nie przypominała za bardzo pola bitwy.. już prędzej w trójce czy czwórce było to podobne do jakiegoś terenu. Nie wiem, w sumie może i dało by radę wyłączyć taką siatkę,k to wie – ja nie próbowałem nawet.

W sumie w Heroska 5 nie grałem zbyt długo, tylko kilka razy.. ale to pełniutkie 3D naprawdę nie zrobiło na mnie wrażenia. Może kiedyś i bym coś dzięki temu dodał na plus podczas oceniania tej gry, ale na dłuższą metę ona również irytowała. Na dłuższą metę znaczy już po kilkunastu minutach gry (czyli kilkunastu wizytach w zamku, co bardzo mnie denerwowało).

A co wtedy zrobić? No cóż, chyba wychodzi na to, że dalej musimy te kopalnie odbijać. Dlatego uważam, że nie do końca opracowali tą możliwość. A raczej powinienem powiedzieć, że dopracowana była wystarczająco – po prostu zastosowania nie było zbyt dobrego. Hmm, co tam jeszcze fajnego w czwórce było. Bohater, zajmujący miejsce dla wojska (tzn dla jednostki) i uczestniczący w walce był zarazem dobrym jak i złym pomysłem.

Nic bardziej mnie nie wkurwiało jak utrata bohatera (a przy dużych bitwach niemalże zawsze go traciłem) w bitwie, za którą otrzymalibyśmy całą masę doświadczenia. To było tak irytujące, że w końcu wychodziło na to, że walki toczyłem raczej z myślą o ochronie bohatera niż o jak najszybszym (z najmniejszymi możliwymi stratami) jej zakończeniu.

Ten klimacik został zakłócony.. chociaż pomysłów nawrzucali całkiem sporo, niektóre były naprawdę trafione. Przede wszystkim podobała mi się opcja karawan, czyli przysyłania sobie wojska z siedzib potworków bez używania bohatera.. oraz oczywiście przenoszenie wojska bez bohatera. Nie potrzebowaliśmy już miliarda różnych herosów, którzy biegaliby po mapie i zapewniali naszemu głównemu wojsku wsparcie oddziałów zapasowych, przynoszenia artefaktów czy innych tego typu bajerów.

Ciekawą, chociaż nie do końca .. dopracowaną opcją było ustawianie strażników niemalże w każdym miejscu.

Pierwszy raz w Heroes zagrałem jakieś… 10 lat temu? Nie pamiętam dokładnie, w każdym razie był to oczywiście Heroes of Might and Magic I. Gierka bardzo fajna, ale nie wprawiła mnie w jakieś specjalne osłupienie czy zachwyt. Ale podobała mi się. Jednak gdy po .. pół roku, może roku zagrałem w dwójkę.. hoho, to już zupełnie inna rzecz była, naprawdę. Już po pierwszym meczu uznałem, że gra jest cudowna i (dobrze to jeszcze pamiętam) odpaliłem następny, następny, potem jeszcze jeden.

Grałem tak chyba do czwartej w nocy. Nie mogłem się po prostu oderwać, nie wiem co we mnie wstąpiło. I tak przez przez pół roku mniej więcej grywałem w heroska kilka godzin dziennie, fakt, że wtedy miałem jeszcze tyle czasu. Jednak jak zobaczyłem trzecią część to dopiero wtedy zrozumiałem jak wspaniałą grą jest Heroes of Might and Magic.